Ustawa o żegludze śródlądowej z dnia 21 grudnia 2000r.
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. 1. Ustawa reguluje sprawy związane z uprawianiem żeglugi na
wodach śródlądowych uznanych za żeglowne na podstawie przepisów Prawa wodnego,
zwanych dalej "śródlądowymi drogami wodnymi".
2. Ustawa określa:
1) organy administracji żeglugi śródlądowej i ich kompetencje,
2) warunki uprawiania żeglugi,
3) zasady prowadzenia rejestru administracyjnego i wykonywania pomiaru
statków,
4) wymagania bezpieczeństwa żeglugi,
5) zasady klasyfikacji i utrzymania śródlądowych dróg wodnych,
6) zasady wykonywania pilotażu,
7) postępowanie w razie wypadku żeglugowego,
8) przepisy karne.
3. Przepisy ustawy stosuje się także do statków służących do
przewozów międzybrzegowych, zarobkowego przewozu osób lub ładunków, zarobkowego
połowu ryb, wykonywania robót technicznych lub eksploatacji złóż kruszywa na innych
wodach śródlądowych niż określone w ust. 1.
Art. 2. 1. W sprawach wyposażenia statków żeglugi śródlądowej i
kwalifikacji ich załóg przepisy ustawy stosuje się także na wodach morskich, z
uwzględnieniem odrębnych przepisów.
2. Granice między wodami śródlądowymi a wodami morskimi określają
przepisy Prawa wodnego.
Art. 3. 1. W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje
się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące umowy przewozu oraz przepisy Prawa
przewozowego.
2. Ustawa nie narusza przepisów o ochronie i kształtowaniu środowiska
oraz przepisów Prawa wodnego.
Art. 4. Przepisów ustawy, z wyjątkiem przepisów dotyczących
bezpieczeństwa ruchu, sygnalizacji i łączności oraz oznakowania dróg wodnych, nie
stosuje się do statków Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji i Straży
Granicznej oraz statków morskich przebywających na śródlądowych drogach wodnych.
Art. 5. 1. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) statek - urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez
napędu mechanicznego, w tym również prom, wodolot i poduszkowiec, przeznaczone lub
używane na śródlądowych drogach wodnych do:
a) przewozu osób lub rzeczy,
b) pchania lub holowania,
c) inspekcji, nadzoru nad bezpieczeństwem ruchu żeglugowego lub
szkolenia,
d) ratowania życia lub mienia,
e) połowu ryb,
f) wykonywania prac technicznych, utrzymania szlaków żeglugowych lub
eksploatacji złóż kruszyw,
g) uprawiania sportu lub rekreacji,
h) celów mieszkalnych, biurowych, gastronomicznych, hotelowych lub
warsztatowych, a także jako przystanie pływające, doki lub zakłady kąpielowe,
2) armator - właściciela statku lub osobę, która uzyskała od
właściciela tytuł prawny do władania statkiem we własnym imieniu,
3) port lub przystań - akwen i grunt oraz związaną z nimi
infrastrukturę, znajdującą się w granicach portu lub przystani,
4) port macierzysty - port, który armator wskazał jako miejsce stałego
postoju statku,
5) szlak żeglowny - pas wody przeznaczony do żeglugi
6) głębokość tranzytowa - najmniejszą głębokość szlaku
żeglownego określonego odcinka drogi wodnej,
7) wypadek żeglugowy - zdarzenie związane z ruchem lub postojem statku,
w wyniku którego nastąpiło uszkodzenie ciała powodujące rozstrój zdrowia lub
śmierć człowieka, uszkodzenie mienia znacznej wartości albo nadzwyczajne zagrożenie
środowiska.
2. Statkiem o napędzie mechanicznym jest statek posiadający mechaniczne
urządzenia napędowe, niezależnie od sposobu ich zamocowania.
3. Statkiem polskim jest statek, który stanowi własność:
1) Skarbu Państwa,
2) osoby prawnej mającej siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej,
3) obywatela polskiego zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 2
Organy administracji żeglugi śródlądowej
Art. 6. 1. Organami administracji żeglugi śródlądowej są:
1) minister właściwy do spraw transportu - jako naczelny organ
administracji żeglugi śródlądowej,
2) dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej - jako terenowe organy
administracji żeglugi śródlądowej.
2. Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej podlegają ministrowi
właściwemu do spraw transportu.
Art. 7. Dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej powołuje i
odwołuje minister właściwy do spraw transportu spośród kandydatów posiadających
wiedzę, kwalifikacje zawodowe i doświadczenie w zakresie żeglugi śródlądowej i
funkcjonowania administracji rządowej.
Art. 8. 1. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wykonuje swoje
zadania przy pomocy urzędu żeglugi śródlądowej.
2. Urzędy żeglugi śródlądowej tworzy i znosi, w drodze
rozporządzenia, minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw administracji publicznej, kierując się kryteriami ekonomicznymi i
intensywnością ruchu żeglugowego.
3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
rozporządzenia, terytorialny zakres działania dyrektorów urzędów żeglugi
śródlądowej i siedziby urzędów, uwzględniając kryteria, o których mowa w ust. 2.
4. Organizację urzędu żeglugi śródlądowej określi statut nadany, w
drodze zarządzenia, przez ministra właściwego do spraw transportu.
Art. 9. 1. Do właściwości dyrektorów urzędów żeglugi
śródlądowej należą sprawy z zakresu administracji rządowej związane z uprawianiem
żeglugi na śródlądowych drogach wodnych w zakresie unormowanym niniejszą ustawą.
2. Do właściwości dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej
należy:
1) nadzór nad bezpieczeństwem żeglugi śródlądowej,
2) przeprowadzanie inspekcji statków,
3) weryfikacja ustalonej głębokości tranzytowej na szlaku żeglownym,
4) kontrola przestrzegania przepisów dotyczących żeglugi na
śródlądowych drogach wodnych, w portach, przystaniach i zimowiskach,
5) kontrola stanu oznakowania szlaku żeglownego, śluz, pochylni,
mostów, urządzeń nad wodami i wejść do portów,
6) przeprowadzanie postępowania w sprawach wypadków żeglugowych,
7) kontrola dokumentów przewozowych i zgodności przewożonego przez
statek ładunku z tymi dokumentami,
8) kontrola obcych statków w zakresie zgodności wykonywanych przewozów
z postanowieniami umów międzynarodowych oraz pozwoleń na te przewozy,
9) współdziałanie z innymi organami w zakresie bezpieczeństwa żeglugi
i ochrony środowiska.
3. Szczegółowy zakres działania dyrektora urzędu żeglugi
śródlądowej określa statut, o którym mowa w art. 8 ust. 4.
Art. 10. 1. Zadania, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 2-8,
wykonują uprawnieni do inspekcji pracownicy urzędów żeglugi śródlądowej, zwani
dalej "inspektorami".
2. Inspektor ma prawo wejścia i przebywania na statku, na budowli wodnej
służącej żegludze, w porcie, przystani i zimowisku, a także podpływania i cumowania
statku inspekcyjnego do tych obiektów.
3. Inspekcję przeprowadza się w miarę możliwości bez uszczerbku dla
eksploatacji statku.
4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
rozporządzenia, kategorie pracowników uprawnionych do wykonywania zadań inspekcyjnych,
mając na względzie w szczególności charakter tych zadań.
5. W czasie wykonywania zadań służbowych inspektor ma prawo do:
1) kontrolowania, czy statek jest uprawniony do działalności, jaką
uprawia, i czy żegluga wykonywana jest zgodnie z przepisami prawa i umowami
międzynarodowymi,
2) kontroli dokumentów dotyczących statku i załogi oraz przewozowych,
3) żądania wyjaśnień i podejmowania wszelkich czynności niezbędnych
do przeprowadzenia kontroli na pokładzie, w ładowniach i innych pomieszczeniach statku,
4) dokonywania wpisów dotyczących przeprowadzonej kontroli w dzienniku
pokładowym statku,
5) nakładania grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia w
żegludze śródlądowej.
6. Kierownik statku lub inna osoba odpowiedzialna za statek są
obowiązani stosować się do doraźnych zaleceń w zakresie bezpieczeństwa żeglugi
wydanych przez inspektora.
Art. 11. 1. W wypadku stwierdzenia zaniedbania zagrażającego
bezpieczeństwu żeglugi, statku lub przebywających na nim osób albo zagrażającego
zanieczyszczeniem środowiska, a także ze względu na uchybienia sanitarne, inspektor, na
podstawie udzielonego upoważnienia, może, w drodze decyzji administracyjnej, zatrzymać
lub skierować statek do najbliższego miejsca postoju oraz zatrzymać świadectwo
zdolności żeglugowej i dokument kwalifikacyjny kierownika statku do czasu usunięcia
tego zaniedbania lub uchybienia.
2. O zatrzymaniu obcego statku niezwłocznie powiadamia się na piśmie
administrację państwa, w którym zostało wystawione świadectwo zdolności żeglugowej,
z podaniem przyczyn, które uzasadniały zatrzymanie statku.
Art. 12. 1. Pracownicy urzędów żeglugi śródlądowej określonych
kategorii w czasie wykonywania obowiązków służbowych noszą umundurowanie.
2. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
rozporządzenia, kategorie pracowników obowiązanych do noszenia umundurowania, warunki
przydziału i wzory tego umundurowania, mając na uwadze wykonywane przez pracowników
obowiązki służbowe.
Art. 13. 1. Statki inspekcyjne urzędów żeglugi śródlądowej
podnoszą flagę państwową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej, określoną w odrębnych
przepisach.
2. W czasie wykonywania zadań statki inspekcyjne urzędów żeglugi
śródlądowej podnoszą także flagę służbową.
3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
zarządzenia, wzór flagi służbowej i sposób oznakowania statków inspekcyjnych.
Art. 14. 1. Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej wydają
przepisy prawa miejscowego określające na obszarze ich działania szczegółowe warunki
bezpieczeństwa ruchu i postoju statków wynikające z charakteru i właściwości dróg
wodnych. Przepisy te wydawane są w uzgodnieniu z administracją drogi wodnej.
2. Przepisy prawa miejscowego są wydawane w drodze zarządzenia, które
podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym właściwym ze względu na
terytorialny zakres obowiązywania tego zarządzenia.
Rozdział 3
Warunki uprawiania żeglugi
Art. 15. 1. Żeglugę na polskich śródlądowych drogach wodnych
może uprawiać statek polski oraz statek obcy na warunkach i w zakresie określonych w
umowach międzynarodowych, zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z państwem
przynależności statku, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. W wypadku braku umowy międzynarodowej statek obcy może uprawiać
żeglugę na polskich śródlądowych drogach wodnych po uzyskaniu pozwolenia:
1) ministra właściwego do spraw transportu - w razie prowadzenia
regularnej żeglugi między polskimi portami lub między portem polskim a portem obcym,
2) dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego terytorialnie
dla miejsca przekroczenia granicy Państwa - w pozostałych wypadkach.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do statku używanego wyłącznie do
uprawiania sportu lub rekreacji, bez względu na jego przynależność państwową.
4. Pozwolenie wydaje się na podstawie:
1) wyników inspekcji statku dokonanej przez organ, o którym mowa w ust.
2 pkt 2, potwierdzającej, że wymiary statku odpowiadają warunkom drogi wodnej, a jego
wyposażenie jest zgodne z polskimi przepisami,
2) technicznej oceny statku wydanej przez polską instytucję
klasyfikacyjną, uznaną przez ministra właściwego do spraw transportu, zwaną dalej
"polską instytucją klasyfikacyjną".
5. Pozwolenie może być wydane na jedną podróż lub na czas określony,
nie dłuższy jednak niż okres ważności dokumentu zdolności żeglugowej statku. Wydane
pozwolenie może zastrzegać obowiązek korzystania z usług pilota, jeżeli kierownik
statku nie posiada polskiego dokumentu kwalifikacyjnego lub dokumentu uznanego na
podstawie art. 35 ust. 5.
6. Organ wydający pozwolenie odmawia, w drodze decyzji administracyjnej,
wydania pozwolenia, jeżeli wymiary statku nie odpowiadają warunkom drogi wodnej lub gdy
statek nie odpowiada wymaganiom co do wyposażenia, bezpieczeństwa żeglugi lub warunkom
ochrony środowiska określonym w art. 27.
7. Za wydanie pozwolenia pobiera się opłatę w wysokości określonej w
załączniku do ustawy.
8. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
rozporządzenia, wzory i tryb wydawania pozwoleń, w zależności od tego, czy pozwolenia
dotyczą regularnej żeglugi między polskimi portami lub między portem polskim a portem
obcym, czy pozostałych wypadków uprawiania żeglugi, a także uwzględniając zakres
inspekcji i technicznej oceny wynikającej z wielkości i przeznaczenia statku.
Art. 16. 1. Kierownik statku uprawiającego żeglugę na polskich
śródlądowych drogach wodnych jest obowiązany do składania informacji ewidencyjnych,
zwanych dalej "informacjami".
2. Informacje składa się na formularzu ewidencyjnym po zakończeniu
każdej podróży.
3. Obowiązek składania informacji nie dotyczy kierowników:
1) statków towarowych o nośności nieprzekraczającej 50 t,
2) statków pasażerskich,
3) promów,
4) statków wykorzystywanych do celów niehandlowych,
5) statków towarowych wykorzystywanych wyłącznie do magazynowania
towarów,
6) statków używanych do połowu ryb,
7) statków służących do eksploatacji złóż kruszywa i jednostek ich
obsługujących.
4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
rozporządzenia, wzór formularza ewidencyjnego, miejsce jego składania oraz
szczegółowy sposób postępowania ze złożonymi formularzami. W formularzu tym określa
się masę przewożonego ładunku, rodzaj ładunków oraz miejsce ich załadowania i
wyładowania, odległość drogi wodnej przebytej przez statek, rodzaj statku i państwo
jego rejestracji.
Art. 17. 1. Działalność przewoźnika w transporcie krajowym lub
międzynarodowym w zakresie zarobkowego przewozu ładunków statkami żeglugi
śródlądowej może podejmować przedsiębiorca, który odpowiada wymogowi zdolności
zawodowej potwierdzonemu odpowiednim zaświadczeniem albo zatrudnia co najmniej jedną
osobę mającą takie zaświadczenie.
2. Wymóg zdolności zawodowej polega na posiadaniu podstawowej wiedzy z
dziedziny prawa cywilnego, handlowego, finansowego, pracy, podatkowego, ubezpieczeń oraz
znajomości procedur celnych i granicznych, a także znajomości wymagań bezpieczeństwa
żeglugi, standardów technicznych statków i technicznych aspektów działalności
przewoźnika, standardów zachowania w warunkach środowiska wodnego oraz umów
międzynarodowych regulujących ceny i warunki transportu.
3. Wymóg zdolności zawodowej nie dotyczy przedsiębiorcy wykonującego
przewóz ładunków:
1) na potrzeby własne,
2) statkami o ładowności nieprzekraczającej 200 t,
3) promami,
4) na wodach śródlądowych innych niż określone w art. 1 ust. 1.
4. Uznaje się, że zdolność zawodową ma osoba, która spełnia co
najmniej jeden z następujących warunków:
1) ukończyła szkołę wyższą o specjalizacji transportowej,
2) ukończyła szkołę średnią o kierunku żegluga śródlądowa,
3) posiada kwalifikacje zawodowe uprawniające do zajmowania stanowiska
kierownika statku o ładowności przekraczającej 200 t,
4) odbyła kurs, którego program uwzględnia tematykę wymienioną w ust.
2,
5) przez 2 lata prowadziła działalność przewozową w żegludze
śródlądowej albo była zatrudniona u przedsiębiorcy przy prowadzeniu działalności
transportowej.
5. Zaświadczenie o spełnieniu wymogu zdolności zawodowej wydaje, na
pisemny wniosek zainteresowanej osoby, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej. Do
wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające spełnienie co najmniej jednego z
warunków określonych w ust. 4.
6. Za wydanie zaświadczenia pobiera się opłatę w wysokości
określonej w załączniku do ustawy.
7. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 5, w zależności od tego,
czy zaświadczenie dotyczy transportu krajowego, czy międzynarodowego.
8. Uznaje się zaświadczenia o spełnieniu wymogu zdolności zawodowej
wydane zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnotach Europejskich w sprawie
dostępu do wykonywania zawodu przewoźnika towarów w żegludze śródlądowej w
transporcie krajowym i międzynarodowym oraz wzajemnego uznawania dyplomów, zaświadczeń
i innych dowodów kwalifikacji formalnych.
9. Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie przepis
ust. 8, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz państw, w których wydane
zaświadczenia o spełnieniu wymogu zdolności zawodowej będą uznawane przez organy
administracji żeglugi śródlądowej.
Rozdział 4
Rejestr administracyjny i pomiar statków
Art. 18. 1. Statek polski podlega obowiązkowi wpisu do rejestru
administracyjnego polskich statków żeglugi śródlądowej, zwanego dalej
"rejestrem", z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do statku używanego wyłącznie do
uprawiania sportu lub rekreacji bez względu na jego rodzaj i wielkość oraz do statku
używanego do połowu ryb bez napędu mechanicznego o iloczynie długości i szerokości
nieprzekraczającym 20 m2 lub o napędzie mechanicznym o mocy do 20 kW. Sprawy
rejestracji tych statków regulują odrębne przepisy.
3. Do rejestru może być czasowo wpisany statek niebędący statkiem
polskim, jeżeli osoby wymienione w art. 5 ust. 3 pkt 2 i 3 przedstawią dokument
stwierdzający prawo dysponowania statkiem oraz pisemną zgodę właściwych organów
państwa stałej rejestracji statku na czasowy wpis do polskiego rejestru,
Art. 19. 1. Rejestr prowadzi dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej
właściwy dla portu macierzystego statku.
2. Wpis do rejestru następuje na podstawie pisemnego wniosku. Do
złożenia wniosku o wpis statku do rejestru jest obowiązany armator, niezwłocznie po
wybudowaniu lub nabyciu statku w kraju albo po przybyciu statku do kraju, w razie nabycia
go za granicą.
Art. 20. 1. Rejestr składa się z ksiąg rejestrowych, w których
wpisuje się:
1) numer rejestracyjny statku i datę wpisu,
2) nazwę statku lub inny znak rozpoznawczy,
3) nazwę portu macierzystego statku,
4) rodzaj i przeznaczenie statku,
5) rok, miejsce budowy, nazwę stoczni i numer budowy oraz określenie
materiału głównego, z którego jest statek zbudowany,
6) rodzaj i liczbę głównych maszyn napędowych, łączną ich moc w kW,
a także liczbę i rodzaj pędników,
7) wymiary statku,
8) oznaczenie i adres armatora statku wraz z numerem identyfikacyjnym
REGON nadanym podmiotowi przez urząd statystyczny oraz oznaczeniami kodowymi adresu
przyjętymi w krajowym rejestrze urzędowym podziału terytorialnego kraju
"TERYT". W wypadku braku numeru indentyfikacyjnego REGON wpisuje się numer
PESEL.
2. Każda zmiana danych, o których mowa w ust. 1, podlega wpisaniu do
rejestru. Obowiązek zgłoszenia zmiany danych spoczywa na armatorze w terminie 14 dni od
zaistnienia zmiany.
3. Do zgłoszenia statku do rejestru należy dołączyć dowód
wykreślenia z rejestru, jeżeli statek był uprzednio wpisany do rejestru w innym organie
rejestrowym polskim lub zagranicznym.
4. Po wpisaniu statku do rejestru dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej
wydaje armatorowi dokument rejestracyjny stanowiący dowód polskiej przynależności
statku.
5. Odmowa wpisania statku do rejestru następuje w drodze decyzji
administracyjnej.
Art. 21. 1. Statek wpisany do rejestru oznacza się nazwą lub znakiem
armatora, nazwą portu macierzystego i grupą liter rozpoznawczych kraju, w którym
znajduje się port macierzysty statku.
2. Kierownik statku, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany prowadzić
dzienniki i posiadać dokumenty wynikające z przepisów ustawy oraz wymagane umowami
międzynarodowymi.
3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
rozporządzenia:
1) szczegółowy sposób oznaczania statków, uwzględniając ich
wielkość, rodzaj i przeznaczenie oraz czytelność uwidocznionych oznaczeń,
2) rodzaje, wzory i sposób prowadzenia dzienników oraz innych
dokumentów statku, mając na uwadze rodzaj ładunku i uprawianej przez statek żeglugi
oraz postanowienia umów międzynarodowych.
Art. 22. Statek wykreśla się z rejestru:
1) na wniosek armatora,
2) z urzędu, jeżeli utracił cechy urządzenia pływającego,
3) w razie zmiany przynależności państwowej lub zmiany portu
macierzystego powodującej zmianę organu rejestrowego.
Art. 23. Za wpis do rejestru i zmianę wpisu w rejestrze pobiera się
opłaty w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.
Art. 24. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
rozporządzenia, wzory ksiąg rejestrowych, mając na uwadze dane, o których mowa w art.
20 ust. 1 i w dokumencie rejestracyjnym, oraz szczegółowy tryb postępowania związanego
z wpisem do rejestru i zmianami wpisu w rejestrze, uwzględniając wielkość i
przeznaczenie statku.
Art. 25. Do statków wpisanych do rejestru stosuje się przepisy
Kodeksu morskiego o zastawie na statku.
Art. 26. 1. Statek żeglugi śródlądowej przeznaczony do przewozu
ładunków, statek pasażerski, holownik, pchacz i lodołamacz oraz inny statek
nieprzeznaczony do przewozu ładunków o długości większej niż 20 m podlegają
obowiązkowi pomiarowemu.
2. Pomiar statku przeznaczonego do przewozu ładunków polega na ustaleniu
jego nośności oraz wymiarów, natomiast pomiar innych statków polega na ustaleniu ich
wyporności i wymiarów.
3. Pomiaru statku dokonuje organ pomiarowy, wydając na jego podstawie
świadectwo pomiarowe na okres nie dłuższy niż 15 lat.
4. Organem pomiarowym jest polska instytucja klasyfikacyjna.
5. Statek inny niż wymieniony w ust. 1 może być zaopatrzony w
świadectwo pomiarowe na wniosek armatora.
6. Za świadectwo pomiarowe pobiera się opłatę w wysokości określonej
w załączniku do ustawy.
7. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
rozporządzenia, przepisy szczegółowe dotyczące sposobu wykonywania pomiarów,
uwzględniające w szczególności postanowienia konwencji o pomierzaniu statków żeglugi
śródlądowej, oraz tryb postępowania pomiarowego, wzory świadectw pomiarowych,
uwzględniając wielkość i przeznaczenie statku.
Rozdział 5
Bezpieczeństwo żeglugi
Art. 27. Statek może być używany w żegludze śródlądowej,
jeżeli odpowiada wymaganiom bezpieczeństwa w zakresie:
1) budowy, jego stałych urządzeń i wyposażenia,
2) właściwości manewrowych,
3) ochrony czystości wód, powietrza lub emisji hałasu,
4) warunków sanitarnych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy,
5) składu i kwalifikacji załogi.
Art. 28. 1. Statek i jego stałe urządzenia podlegają nadzorowi
technicznemu polskiej instytucji klasyfikacyjnej, z zastrzeżeniem ust. 4.
2. Nadzór techniczny obejmuje budowę, odbudowę, przebudowę, remont
statku i jego stałych urządzeń oraz przeglądy: zasadniczy, okresowy i doraźny. Za
równoważne z nadzorem nad budową statków przeznaczonych wyłącznie do uprawiania
sportu lub rekreacji uważa się posiadanie przez taki statek oznaczenia "CE",
stwierdzającego spełnienie wymagań bezpieczeństwa obowiązujących we Wspólnotach
Europejskich.
3. Spełnienie wymagań w zakresie budowy statku, jego stałych
urządzeń, właściwości manewrowych i ochrony czystości wód, powietrza i emisji
hałasu, o których mowa w art. 27 pkt 1-3, polska instytucja klasyfikacyjna stwierdza po
dokonaniu przeglądu, w dokumencie klasyfikacyjnym.
4. Nadzorowi technicznemu, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie podlega statek
bez napędu mechanicznego o iloczynie największej długości i szerokości
nieprzekraczającym 50 m2 oraz statek o napędzie mechanicznym o mocy do 50 kW.
Statki te podlegają przeglądom technicznym.
5. Minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością
zapewnienia bezpieczeństwa statków oraz życia osób na statkach, określi, w drodze
rozporządzenia:
1) wymagania w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń,
wyposażenia i właściwości manewrowych oraz dotyczące ochrony czystości wód,
powietrza i emisji hałasu albo uzna za obowiązujące w tym zakresie wymagania określone
w przepisach technicznych polskiej instytucji klasyfikacyjnej,
2) tryb i podmioty właściwe do przeprowadzania przeglądów technicznych
statków, o których mowa w ust. 4, uwzględniając ich rodzaj i przeznaczenie.
Art. 29. 1. Statek może być dopuszczony do żeglugi po uzyskaniu
świadectwa zdolności żeglugowej stwierdzającego, że statek odpowiada wymaganiom
określonym w art. 27 pkt 1-4. W świadectwie tym określa się również skład i
kwalifikacje załogi niezbędne do bezpiecznej żeglugi.
2. Dla statku używanego do przewozu ładunków o nośności 15 t i
większej, do przewozu więcej niż 12 osób oraz dla statku przeznaczonego do holowania
lub pchania - wydaje się świadectwo zdolności żeglugowej odpowiadające wymaganiom
przepisów obowiązujących we Wspólnotach Europejskich.
3. Dla statku niewymienionego w ust. 2 wydaje się uproszczone świadectwo
zdolności żeglugowej.
4. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do statku:
1) używanego wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji bez napędu
mechanicznego lub o napędzie mechanicznym o mocy silników mniejszej niż 75 kW,
2) innego niż wymieniony w pkt 1 bez napędu mechanicznego o iloczynie
długości i szerokości nieprzekraczającym 20 m2 lub o napędzie mechanicznym
o mocy silników do 20 kW,
3) spełniającego wymagania określone w Konwencji o żegludze na Renie.
5. Świadectwo zdolności żeglugowej wydaje dyrektor urzędu żeglugi
śródlądowej właściwy dla portu macierzystego statku na wniosek armatora. Świadectwo
to wydaje się na czas oznaczony w zależności od rodzaju statku, nie dłuższy jednak
niż 5 lat - w wypadku statku o napędzie mechanicznym, i 10 lat - w wypadku statku bez
napędu mechanicznego.
6. Uznaje się świadectwa zdolności żeglugowej obcych statków wydane
zgodnie z obowiązującymi we Wspólnotach Europejskich przepisami o wzajemnym uznawaniu
świadectw zdolności żeglugowej w żegludze śródlądowej.
7. Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie przepis
ust. 6, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz państw, w których wydane świadectwa
zdolności żeglugowej będą uznawane przez organy administracji żeglugi śródlądowej.
Art. 30. 1. Do wniosku o wydanie świadectwa zdolności żeglugowej
należy załączyć:
1) dokument klasyfikacyjny polskiej instytucji klasyfikacyjnej oraz
wyciąg ze świadectwa pomiarowego, jeżeli statek podlega obowiązkowi pomiarowemu,
2) orzeczenie Urzędu Dozoru Technicznego o stanie kotłów parowych lub
zbiorników ciśnieniowych przeznaczonych do procesów technologicznych, jeżeli statek w
takie kotły lub zbiorniki jest wyposażony,
3) dla statku nowo zbudowanego, przebudowanego lub wpisanego do rejestru
po raz pierwszy, z wyłączeniem statku używanego do uprawiania sportu lub rekreacji,
dodatkowo:
a) orzeczenie Państwowej Inspekcji Pracy o dopuszczeniu statku do
eksploatacji pod względem bezpieczeństwa i higieny pracy,
b) opinię wojewódzkiego inspektora sanitarnego o dopuszczeniu statku do
eksploatacji pod względem wymagań sanitarnych,
4) dla statku nowo zbudowanego lub przebudowanego używanego wyłącznie
do uprawiania sportu lub rekreacji o napędzie mechanicznym o mocy większej niż 75 kW -
dodatkowo wyciąg z dokumentu rejestracyjnego.
2. Podstawę do wydania świadectwa zdolności żeglugowej stanowią kopie
lub wyciągi dokumentów wymienionych w ust. 1 oraz pozytywny wynik inspekcji statku
przeprowadzonej przez organ wydający to świadectwo.
3. Organ wydający świadectwo zdolności żeglugowej odmawia, w drodze
decyzji administracyjnej, jego wydania, gdy nie zostały spełnione warunki określone w
ust. 2.
4. W świadectwie zdolności żeglugowej dokonuje się zmian na
udokumentowany wniosek armatora.
5. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w sprawie o przedłużenie
ważności świadectwa zdolności żeglugowej.
Art. 31. 1. Świadectwo zdolności żeglugowej cofa się w razie:
1) uszkodzenia kadłuba statku lub jego urządzeń zagrażającego
bezpieczeństwu żeglugi,
2) przebudowy statku powodującej zmianę jego charakterystyki,
3) utraty lub zawieszenia ważności dokumentów wymienionych w art. 30
ust. 1 pkt 1-3, które stanowiły podstawę do wydania świadectwa zdolności żeglugowej,
4) gdy stan techniczny statku nie odpowiada warunkom, które stanowiły
podstawę do wydania świadectwa zdolności żeglugowej.
2. Świadectwo zdolności żeglugowej może być cofnięte w razie
stwierdzenia zaniedbań zagrażających bezpieczeństwu żeglugi, pasażerów lub załogi,
a także na udokumentowany wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, Inspekcji Sanitarnej,
Urzędu Dozoru Technicznego lub wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.
3. Świadectwo zdolności żeglugowej cofa, w drodze decyzji
administracyjnej, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla miejsca, w
którym znajduje się statek w czasie stwierdzenia utraty zdolności żeglugowej,
zawiadamiając niezwłocznie o tym fakcie armatora statku i organ, który wydał
świadectwo.
Art. 32. 1. W szczególnie uzasadnionych wypadkach statek
nieposiadający świadectwa zdolności żeglugowej może być dopuszczony do jednorazowej
podróży niezwiązanej z eksploatacją na podstawie jednorazowego zezwolenia wydanego
przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, właściwego dla miejsca rozpoczęcia
podróży. W zezwoleniu określa się drogę wodną, warunki uprawiania żeglugi i termin
ważności zezwolenia.
2. Statek, któremu cofnięto świadectwo zdolności żeglugowej w czasie
podróży z przyczyn określonych w art. 31 ust. 1 pkt 3 i 4, może być dopuszczony na
podstawie zezwolenia dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej do jej zakończenia,
jeżeli nie zagraża to bezpieczeństwu żeglugi lub środowisku. W zezwoleniu określa
się drogę wodną, miejsce zakończenia podróży, warunki uprawiania żeglugi i termin
ważności zezwolenia.
Art. 33. Za wydanie lub przedłużenie terminu ważności świadectwa
zdolności żeglugowej oraz za dokonanie w nim zmian, a także za wydanie zezwolenia, o
którym mowa w art. 32, pobiera się opłaty w wysokościach określonych w załączniku
do ustawy.
Art. 34. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
rozporządzenia, wzory świadectw zdolności żeglugowej i terminy, na jakie się je
wydaje, w zależności od rodzajów statków, o których mowa w art. 29 ust. 2 i 3, tryb
ich wydawania, przedłużania, dokonywania w nich zmian i cofania ich, kierując się
względami bezpieczeństwa żeglugi i wymaganiami międzynarodowymi.
Art. 35. 1. Statek musi mieć załogę w składzie i o kwalifikacjach
zapewniających bezpieczeństwo żeglugi.
2. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji jest:
1) patent żeglarski uprawniający do kierowania statkiem,
2) patent mechanika statkowego uprawniający do obsługi maszyn
napędowych,
3) świadectwo uprawniające do zajmowania innych stanowisk na statku.
3. Patent żeglarski może zawierać ograniczenia co do rodzaju statków i
dróg wodnych, a patent mechanika statkowego - co do rodzaju statku.
4. Patent lub świadectwo wydaje dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej.
5. Uznaje się dokumenty kwalifikacyjne kierowników obcych statków
wydane zgodnie z:
1) przepisami obowiązującymi we Wspólnotach Europejskich w sprawie
uzyskiwania krajowych patentów kapitanów statków do przewozu towarów i pasażerów
śródlądowymi drogami wodnymi,
2) Konwencją o żegludze na Renie.
6. Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie przepis
ust. 5, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz państw, w których wydane dokumenty
kwalifikacyjne kierowników statków będą uznawane przez organy administracji żeglugi
śródlądowej.
7. Przepisów ust. 1-6 dotyczących kwalifikacji załóg nie stosuje się
do załogi statku używanego wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji.
Art. 36. 1. Patent lub świadectwo uzyskuje osoba, która:
1) ukończyła 18 lat,
2) ma stan zdrowia odpowiedni do zakresu pracy na statkach żeglugi
śródlądowej potwierdzony świadectwem zdrowia,
3) odbyła praktykę pływania na statkach żeglugi śródlądowej w
charakterze członka załogi, w wymiarze:
a) nie krótszym niż 12 miesięcy - w wypadku patentu,
b) nie krótszym niż 3 miesiące - w wypadku świadectwa,
4) zdała z wynikiem pozytywnym egzamin z zakresu wymaganej wiedzy i
umiejętności.
2. Egzaminy przeprowadzają komisje egzaminacyjne na podstawie ustalonych
wymagań egzaminacyjnych i na podstawie regulaminu działania komisji. Członkom komisji
przysługuje wynagrodzenie za udział w pracach komisji egzaminacyjnej.
3. Za przeprowadzenie egzaminu oraz za wydanie patentu lub świadectwa
pobiera się opłaty w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.
Art. 37. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
rozporządzenia:
1) wykaz stanowisk na statkach w zależności od rodzajów statków i
dróg wodnych,
2) minimalny skład załogi w zależności od czasu pracy statku,
3) rodzaje i wzory patentów i świadectw, o których mowa w art. 35 ust.
2, oraz tryb ich uzyskiwania,
4) czas praktyki pływania na statkach żeglugi śródlądowej, z
uwzględnieniem art. 36 ust. 1 pkt 3,
5) zakres wymagań egzaminacyjnych niezbędnych do uzyskania patentów i
świadectw,
6) liczbę, skład i regulamin działania komisji egzaminacyjnych, a
także warunki wynagradzania członków komisji egzaminacyjnych,
kierując się względami bezpieczeństwa żeglugi i międzynarodowymi
wymaganiami w tym zakresie.
2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze
rozporządzenia, warunki zdrowotne wymagane od osób wykonujących pracę na statkach
żeglugi śródlądowej, ze szczególnym uwzględnieniem:
1) stanów chorobowych i ułomności uniemożliwiających wykonywanie
określonej pracy,
2) trybu uznawania osób za zdolne albo niezdolne do wykonywania
określonej pracy,
3) trybu wydawania świadectwa zdrowia.
Art. 38. 1. Członek załogi statku jest obowiązany posiadać
żeglarską książeczkę pracy, stwierdzającą przebieg pracy na statkach żeglugi
śródlądowej.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do załóg statków przeznaczonych lub
używanych do uprawiania sportu lub rekreacji, w tym do amatorskiego połowu ryb, oraz
statków używanych do połowu ryb na innych wodach śródlądowych niż określone w art.
1 ust. 1.
Art. 39. 1. Żeglarską książeczkę pracy wydaje dyrektor urzędu
żeglugi śródlądowej na czas nieokreślony.
2. W razie zniszczenia, zagubienia lub braku miejsc do dokonywania wpisów
wydaje się nową żeglarską książeczkę pracy.
3. Za wydanie żeglarskiej książeczki pracy pobiera się opłatę w
wysokości określonej w załączniku do ustawy.
Art. 40. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
rozporządzenia, wzór żeglarskiej książeczki pracy, tryb jej wydawania i wymiany,
rodzaj dokonywanych w niej adnotacji i wpisów urzędowych, a także sposób i tryb ich
dokonywania, kierując się obowiązującymi w tej mierze wymaganiami międzynarodowymi.
Art. 41. 1. Materiały niebezpieczne mogą być przewożone statkami
żeglugi śródlądowej w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu żeglugowego i
wykluczający zanieczyszczenie lub skażenie środowiska, zgodnie z wymaganiami
Europejskiego porozumienia w sprawie międzynarodowych przewozów materiałów
niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi (ADN), zwanego dalej "ADN".
2. Statek przewożący materiały niebezpieczne obowiązany jest posiadać
świadectwo dopuszczenia do przewozu materiałów niebezpiecznych, stwierdzające
spełnienie wymagań w zakresie konstrukcji i wyposażenia.
3. Świadectwo, o którym mowa w ust. 2, wydaje po przeprowadzeniu
inspekcji dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej na okres nie dłuższy niż 5 lat. Za
wydanie świadectwa pobiera się opłatę w wysokości określonej w załączniku do
ustawy.
4. Na statku, o którym mowa w ust. 2, musi znajdować się ekspert do
spraw bezpieczeństwa przewozu materiałów niebezpiecznych statkami żeglugi
śródlądowej, zwany dalej "ekspertem ADN".
5. Ekspertem ADN może być osoba, która posiada świadectwo eksperta
ADN.
6. Warunkiem uzyskania świadectwa eksperta ADN jest ukończenie kursu i
zdanie egzaminu przed komisją, o której mowa w art. 36 ust. 2, ze znajomości
postanowień Europejskiego porozumienia w sprawie międzynarodowych przewozów
materiałów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi. Za egzamin pobiera się
opłatę w wysokości określonej w załączniku do ustawy.
7. Świadectwo eksperta ADN wydaje dyrektor urzędu żeglugi
śródlądowej; za wydanie świadectwa pobiera się opłatę w wysokości określonej w
załączniku do ustawy.
8. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy sposób przewozu materiałów niebezpiecznych,
uwzględniając zakres inspekcji, o której mowa w ust. 3, i wzór świadectwa
dopuszczenia statku do przewozu materiałów niebezpiecznych oraz wzór świadectwa
eksperta ADN i tryb ich uzyskiwania, kierując się wymaganiami określonymi w ADN.
Rozdział 6
Śródlądowe drogi wodne
Art. 42. 1. Śródlądowe drogi wodne dzielą się na klasy.
2. Śródlądowe drogi wodne, w zależności od klasy, dzielą się na
drogi wodne o znaczeniu:
1) regionalnym,
2) międzynarodowym.
3. Klasę drogi wodnej określa się:
1) maksymalnymi parametrami statków, jakie mogą być dopuszczone do
żeglugi,
2) wielkością minimalnego prześwitu pod mostami, rurociągami i innymi
urządzeniami krzyżującymi się z drogą wodną.
4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
sposób klasyfikacji śródlądowych dróg wodnych na podstawie kryteriów określonych w
ust. 3 oraz dokona podziału tych dróg wodnych na klasy, określi drogi wodne o znaczeniu
regionalnym i międzynarodowym oraz warunki eksploatacyjne i projektowe dla
poszczególnych klas dróg wodnych, z uwzględnieniem wiążących Rzeczpospolitą Polską
umów międzynarodowych.
Art. 43. 1. Śródlądowe drogi wodne należy utrzymywać w sposób
zapewniający bezpieczną żeglugę poprzez:
1) należyty stan techniczny budowli i urządzeń hydrotechnicznych
służących żegludze oraz ich właściwą obsługę,
2) systematyczną poprawę warunków eksploatacyjnych odpowiednich do
klasy drogi wodnej,
3) oznakowanie nawigacyjne szlaku żeglownego, budowli i urządzeń
hydrotechnicznych, przeszkód nawigacyjnych oraz budowli i linii przesyłowych
krzyżujących się z drogą wodną.
2. Szlak żeglowny należy oznakować znakami żeglugowymi pływającymi
lub brzegowymi, w sposób wskazujący przeszkody nawigacyjne i miejsca niebezpieczne dla
żeglugi.
3. Zabrania się wykorzystywania znaków nawigacyjnych do cumowania lub
przeciągania statku, jak również ich uszkadzania, przemieszczania, niszczenia bądź
czynienia niezdolnymi do użytku zgodnie z przeznaczeniem.
4. Utrzymanie śródlądowych dróg wodnych w stanie zapewniającym
bezpieczną żeglugę, z zastrzeżeniem ust. 5, należy do jednostek organizacyjnych
ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej, zwanych dalej "administracją drogi
wodnej".
5. Oznakowanie nawigacyjne w portach oraz urządzeń, budowli i linii
przesyłowych krzyżujących się z drogą wodną należy do ich właścicieli. Sposób
oznakowania należy uzgodnić z administracją drogi wodnej.
6. Administracja dróg wodnych ogłasza w formie komunikatów w sposób
zwyczajowo przyjęty aktualne warunki żeglugowe na śródlądowych drogach wodnych,
terminy otwarcia i zamknięcia dróg wodnych dla żeglugi oraz wydaje informator o
śródlądowych żeglownych drogach wodnych.
Art. 44. 1. Kierownik statku uprawiającego żeglugę jest obowiązany
stosować się do znaków i sygnałów żeglugowych znajdujących się na drodze wodnej i
na jej brzegach lub pokazywanych przez posterunki sygnalizacyjne.
2. Przecinanie kursu lub wyprzedzanie statku jest dozwolone tylko
wówczas, gdy szerokość drogi wodnej jest wystarczająca dla jednoczesnego przejścia, z
uwzględnieniem warunków na danym akwenie oraz ruchu innych statków.
3. Przy mijaniu statek płynący w górę drogi wodnej powinien,
uwzględniając miejscowe warunki i ruch innych statków, ustąpić drogi statkowi
płynącemu w dół drogi wodnej.
4. Statek wyprzedzający powinien wyprzedzać statek wyprzedzany z jego
lewej burty. Jeżeli szlak żeglowny jest dostatecznie szeroki, statek wyprzedzający
może również wyprzedzać statek wyprzedzany z jego prawej burty.
5. Statki mogą płynąć obok kursami równoległymi tylko wówczas, gdy
umożliwia to szerokość drogi wodnej, nie występuje ryzyko zderzenia i gdy nie stanowi
to przeszkody lub niebezpieczeństwa dla ruchu żeglugowego.
Art. 45. 1. Statek może zatrzymać się na postój w miejscu do tego
wyznaczonym, a w wypadku braku zakazu postoju - wybierać miejsce postoju tak blisko
brzegu, jak na to pozwala jego zanurzenie oraz warunki miejscowe, i tak aby nie utrudniać
ruchu żeglugowego.
2. Statek na postoju należy zakotwiczyć lub przycumować w sposób
bezpieczny, aby nie mógł zmieniać swojego położenia pod wpływem fali, wiatru, prądu
wody, zmian stanów wody lub ruchu statków i aby nie stanowił zagrożenia dla innych
statków.
3. Statek wycofany z eksploatacji może znajdować się na postoju tylko w
miejscu wyznaczonym przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej,
4. Na statku znajdującym się na postoju na szlaku żeglownym lub w jego
pobliżu powinien być stale pełniony dozór przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach.
Art. 46. Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie
konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu żeglugowego, określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe przepisy żeglugowe normujące:
1) ruch i postój statków na szlaku żeglownym i w portach, sygnalizację
wzrokową i dźwiękową oraz łączność radiową na śródlądowych drogach wodnych,
2) sposoby oznakowania nawigacyjnego szlaku żeglownego, budowli i
urządzeń hydrotechnicznych, przeszkód nawigacyjnych oraz budowli i linii przesyłowych,
wzory znaków i sygnałów żeglugowych, ich znaczenie i zakres obowiązywania,
kierując się obowiązującymi w tym zakresie wymaganiami
międzynarodowymi.
Art. 47. 1. Zabrania się wyrzucania ze statków przedmiotów i
wylewania substancji mogących stanowić przeszkodę lub niebezpieczeństwo dla żeglugi
bądź innych użytkowników śródlądowych dróg wodnych albo zanieczyszczać drogę
wodną.
2. W razie zanieczyszczenia drogi wodnej bądź zauważenia na drodze
wodnej przedmiotów lub substancji, o których mowa w ust. 1, kierownik statku
niezwłocznie zawiadamia o tym administrację drogi wodnej, wskazując miejsce i charakter
zanieczyszczenia.
3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, warunki gromadzenia,
przechowywania i usuwania odpadów i ścieków ze statków oraz sposobu zapobiegania
zanieczyszczeniom wynikającym z przewożenia ładunków, uwzględniając obowiązujące w
tym zakresie wymagania międzynarodowe.
Rozdział 7
Pilotaż
Art. 48. 1. Pilotażem jest świadczenie usług mających na celu
ułatwienie ruchu żeglugowego, polegających na udzielaniu kierownikowi statku
przebywającego na śródlądowych drogach wodnych informacji lub porad potrzebnych do
prowadzenia statku na drodze wodnej.
2. Usługi w zakresie pilotażu mogą świadczyć osoby fizyczne, prawne i
inne jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej.
Art. 49. 1. Obowiązkowi korzystania z pilotażu podlegają:
1) polski statek morski lub żeglugi śródlądowej, którego kierownik
nie posiada odpowiednich uprawnień do kierowania statkami na danej drodze wodnej,
2) obcy statek morski lub żeglugi śródlądowej.
2. Nie podlega obowiązkowi korzystania z pilotażu statek używany
wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji.
3. Kierownik statku podlegającego obowiązkowi korzystania z pilotażu
jest obowiązany korzystać z usług pilota.
4. Korzystanie z usług pilota nie zwalnia kierownika statku z
odpowiedzialności za kierowanie statkiem.
5. Z obowiązku korzystania z pilotażu jest zwolniony statek, którego
kierownik posiada świadectwo zwolnienia z obowiązku korzystania z pilotażu lub
dokumenty uznane w trybie określonym w art. 35 ust. 5, oraz statek państwa, z którym
zawarta umowa przewiduje wzajemne uznawanie dokumentów kwalifikacyjnych w żegludze
śródlądowej.
6. Warunkiem uzyskania świadectwa zwolnienia z obowiązku korzystania z
pilotażu jest:
1) odbycie co najmniej pięciu podróży po danej drodze wodnej,
potwierdzonych przez pilota,
2) pozytywna ocena sprawdzianu ze znajomości drogi wodnej i miejscowych
przepisów żeglugowych.
Art. 50. 1. Pilotaż może być wykonywany przez osobę posiadającą
kwalifikacje pilota żeglugi śródlądowej.
2. Pilotem żeglugi śródlądowej może zostać osoba posiadająca patent
żeglarski uprawniający do kierowania wszystkimi statkami, co najmniej 12-miesięczną
praktykę pływania nabytą po uzyskaniu patentu na drodze wodnej, której ma dotyczyć
uprawnienie, odpowiedni stan zdrowia i która zdała z wynikiem pozytywnym egzamin na
pilota.
3. Egzamin na pilota lub sprawdzian, o którym mowa w art. 49 ust. 6 pkt
2, przeprowadzają komisje egzaminacyjne określone w art. 36 ust. 2.
4. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji pilota żeglugi śródlądowej
jest uprawnienie pilotowe.
5. Uprawnienie pilotowe i świadectwo zwolnienia z obowiązku korzystania
z pilotażu wydaje dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla drogi wodnej,
której uprawnienia dotyczą.
6. Za przeprowadzenie egzaminu lub sprawdzianu oraz za wydanie uprawnienia
pilotowego lub świadectwa zwolnienia z obowiązku korzystania z pilotażu pobiera się
opłaty w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.
